مشروعیت

مشروعیت ، مقبولیت / Lawful /legitimacy

 

 

در تئوری حکومت های مدرن، طبقات حاکم میکوشند تا برای قدرت خود مبنائی اخلاقی و قانونی عرضه کنند که مورد قبول و شناسائی عموم مردم باشد زیرا این طبقات متوجه شده اند که صرفا بر اساس تصاحب عملی قدرت نمیتوانند قدرت خویش را توجیه کنند بلکه نیازمند مشروعیت یا مقبولیت متواتر مردمی آنهم در فاصله هر چهار یا پنج سال یکبار میباشند .

تا پایان قرون وسطی در اروپا و متاسفانه اخیرا بعضی از فقها در ایران مشروعیت دولتها را بر اساس سلسله طولی که از خداوند مایه میگیرد قلمداد کرده اند و نظریه غیر علمی و غیر شرعی ( کشف) را در برابر اصل اسلامی و قرآنی ( بیعت )قرار داده اند که هم در آیه دهم از سوره مبارکه فتح آمده و هم در سنت و فرهنگ اسلامی و به ویژه در مذهب شیعه از جایگاه والائی برخوردار است بطوریکه حضرت پیامبر پس از فتح مکه با مردان و زنان نیز بیعت نمود ولی این تنها بیعت پیامبر نیست بلکه ایشان در جریان بیعت النساء از دوازده تن اهالی مکه که به مدینه آمده بودند بیعت گرفتند که دختران را نکشند و در بیعت حدیبیه مسلمانان پذیرفتند که در سال ششم هجری بدون بجا آوردن حج به مدینه برگردند و سال دیگر به مکه آیند . در موارد بسیار دیگری نظیر بیعت الحرب ،بیعت الرضوان ،بیعت الشجره ، بیعت عام ، بیعت عشیره و بیعت عقبه به کسب رای و نظر مردم اعم از موافق و مخالف بهاء میدادند اینک با یاد آوری اصل 111 قانون اساسی به عنوان تنها راه خروج از وضعیت بحرانی اضافه میکنم  از چهار خلیفه ای که در صدر اسلام پس از پیامبر زمامدار مسلمین بودند ، فقط یکی با اقبال عمومی بر کرسی خلافت نشست آنهم امام علی ع خلیفه چهارم بود از سه نفر دیگر ، یکیشان با یک شورای پنج نفره انتخاب شد و بعد بقیه مردم با او بیعت نمودند و اینگونه نبود که همگان او را انتخاب کنند . خلیفه دوم توسط خلیفه اول منصوب شد و انتخاباتی در کار نبود . خلیفه سوم توسط یک شورای شش نفره ( منصوب خلیفه دوم) برگزیده شد و باز انتخاباتی در کار نبود .

/ 0 نظر / 13 بازدید