فردوسی و مصدق

فردوسی و مصدق

بــــــــــــنــــام خداوند جان و خرد

کــــــز ایــــن برتر اندیشه بر نگذرد

مـــــــــــــصدق سرشته زنیکی ز مهر              در این خانه در خفته آن نیک چهر

                                         “خــــــــرد دارد و فرو شرم و نژاد

                                         بـــــــود راد و پیروز و از داد شاد“

وطنــــــــخواهی او چو فردوسی است                         حــــــکیمانه ، آزاد و انسانی است

                                        “نــــــــگر تا نـــیازی به بیداد دست

                                        نــــــــــــگردانی ایـــوان آباد پست “

تـــــــــــعصب ندارد نه نفرت نه جهل               بـــــجز اینکه خواهد زنا اهل ، اهل

                                        “ بــــــه کردار بد هیچ مگشای جنگ

                                        بــــــــراندیش از دوده و نام و ننگ“

ز افـــــــــــراط و ویـــرانگری کاسته              ز دیــــــوان لاهه چو حق خواسته

                                        “تـــــرا با جـــهان آفرین است جنگ

                                        که از چه سیـــاه و سفید است رنگ“

کـــــــــه نفرت ز ضحاک و افراسیاب               ز بــــــــــیداد آنان شود باز تاب

                                        بــــــــــــنه کینه و دورباش از هوا

                                        مــــــــــــــبادا هوا بر تو فرمانروا ”

مــــــــصدق به اشرف که پتیاره بود                           چـــــو رفتار رستم به سودابه بود

                                        “ زپــــرده به گیسوی بیرون کشید

                                        ز تــخـــت بزرگیش در خون کشید“

مــــــــــصدق ستیزی ز نابخردیست                 چـــه نامم من آنرا اگر جهل نیست

                                        “ دریــغ است ایران که ویران شود

                                        کـــــــــــنام پلنگان و شیران شود “

کـــــــــــمانگیر آرش که در تیر شد                             همــــان “فاطمی“ بود و زنجیر شد

                                       “چـــــــــنان شاه بر گاه هرگز مباد

                                       نــــــه آنکس که گیرد از او نیز یاد“

غـــــــــــزالی که نوروز تحریم کرد                             بــــــه شهنامه تازید و پاشید گرد

 

                                      “زیـــــــان کسان از پی سود خویش

                                      بـــــــــجوئید و دین اندر آورد پیش“

مــــــــگر نام فردوسی از یـاد برد                              و یــــــــا ارج او را ز دلها سترد؟

                                     “بــــــــه هـر کار با هر کسی داد کن

                                      ز یــــــــــــزدان نیکی دهش یاد کن “

جـــــفا دیـــــد فردوسی از غزنوی                              مــــــصدق به زندان شد از پهلوی

                                     “کــــــسی کــو گذشت از ره مردمی

                                 زدیـــــوان شـــمر مشمر از مردمی “

که فـرزند این آب و خاک این دواند                             مــــــــــبادا که فرزند آری به بند

                                    “ســــخن چین و بی دانش و چاره گر

                                     نـــــباید کـــــــه یــــابند پیشت گذر“

مـــــصدق که بر دل حکومت نمود                               چـو فردوسی از دل حقیقت سرود

                                  “ جـــــهان یــــادگار است و ما رفتنی

                                      بــــــــــــــه گیتی نماند مگر مردمی “

کـــه اسطوره اند این دو مرد دلیر                              بـه عزت در اوج و به دشمن اسیر

                                     “ شــــــــکاریم یکسر همه پیش مرگ

                                      ســـــــــــر زیر تاج و سر زیر ترگ“

مــزار دو اسطوره در خـــانه شد                               بـــــــه تمثیل این خانه ویرانه شد

                                    “ که روزی فراز است و روزی نشیب

                                     گــــــــهی شــــاد دارد گهی با نهیب “

ولــــــیکن ســرانجام نامی شدند                                 بــــــه عزت در عالم تمامی شدند

 

                                                                         هرمز ممیزی

/ 0 نظر / 13 بازدید