مقالات سياسي و اجتماعي
صفحه نخست   ::   آرشيو  ::   تماس با من   
 
فردوسی و مصدق

بــــــــــــنــــام خداوند جان و خرد

كــــــز ايــــن برتر انديشه بر نگذرد

مـــــــــــــصدق سرشته زنيكي ز مهر           در اين خانه در خفته آن نيك چهر

                                  “خــــــــرد دارد و فرو شرم و نژاد

                                  بـــــــود راد و پيروز و از داد شاد“

وطنــــــــخواهي او چو فردوسي است           حــــــكيمانه ، آزاد و انساني است

                                 “نــــــــگر تا نـــيازي به بيداد دست

                                 نــــــــــــگرداني ايـــوان آباد پست “

تـــــــــــعصب ندارد نه نفرت نه جهل            بـــــجز اينكه خواهد زنا اهل ، اهل

                                 “ بــــــه كردار بد هيچ مگشاي جنگ

                                 بــــــــرانديش از دوده و نام و ننگ“

ز افـــــــــــراط و ويـــرانگري كاسته           ز ديــــــوان لاهه چو حق خواسته

                                 “تـــــرا با جـــهان آفرين است جنگ

                                 كه از چه سيـــاه و سفيد است رنگ“

كـــــــــه نفرت ز ضحاك و افراسياب            ز بــــــــــيداد آنان شود باز تاب

                                 بــــــــــــنه كينه و دورباش از هوا

                                 مــــــــــــــبادا هوا بر تو فرمانروا ”

مــــــــصدق به اشرف كه پتياره بود              چـــــو رفتار رستم به سودابه بود

                                 “ زپــــرده به گيسوي بيرون كشيد

                                 ز تــخـــت بزرگيش در خون كشيد“

مــــــــــصدق ستيزي ز نابخرديست                چـــه نامم من آنرا اگر جهل نيست

                                 “ دريــغ است ايران كه ويران شود

                                 كـــــــــــنام پلنگان و شيران شود “

كـــــــــــمانگير آرش كه در تير شد                  همــــان “فاطمي“ بود و زنجير شد

                                “چـــــــــنان شاه بر گاه هرگز مباد

                                نــــــه آنكس كه گيرد از او نيز ياد“

غـــــــــــزالي كه نوروز تحريم كرد                    بــــــه شهنامه تازيد و پاشيد گرد

 

                               “زيـــــــان كسان از پي سود خويش

                               بـــــــــجوئيد و دين اندر آورد پيش“

مــــــــگر نام فردوسي از يـاد برد                  و يــــــــا ارج او را ز دلها سترد؟

                              “بــــــــه هـر كار با هر كسي داد كن

                               ز يــــــــــــزدان نيكي دهش ياد كن “

جـــــفا ديـــــد فردوسي از غزنوي                    مــــــصدق به زندان شد از پهلوي

                              “كــــــسي كــو گذشت از ره مردمي

                               زديـــــوان شـــمر مشمر از مردمي “

كه فـرزند اين آب و خاك اين دواند                   مــــــــــبادا كه فرزند آري به بند

                             “ســــخن چين و بي دانش و چاره گر

                                 نـــــبايد كـــــــه يــــابند پيشت گذر“

مـــــصدق كه بر دل حكومت نمود                     چـو فردوسي از دل حقيقت سرود

                             “ جـــــهان يــــادگار است و ما رفتني

                               بــــــــــــــه گيتي نماند مگر مردمي “

كـــه اسطوره اند اين دو مرد دلير                    بـه عزت در اوج و به دشمن اسير

                              “ شــــــــكاريم يكسر همه پيش مرگ

                               ســـــــــــر زير تاج و سر زير ترگ“

مــزار دو اسطوره در خـــانه شد                     بـــــــه تمثيل اين خانه ويرانه شد

                             “ كه روزي فراز است و روزي نشيب

                              گــــــــهي شــــاد دارد گهي با نهيب “

ولــــــيكن ســرانجام نامي شدند                       بــــــه عزت در عالم تمامي شدند


نقد و نظر () | ۱۳۸٥/٢/٢٧ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته