مقالات سياسي و اجتماعي
صفحه نخست   ::   آرشيو  ::   تماس با من   
 
بذر انديشه آزادی ۳۶۱

اوگاندا

 

از سال 1962 یعنی  زمان کسب استقلال از انگلستان ، مردم اوگاندا تجربیات متعددی را از سر گذرانده و با وجودیکه هنوز روح بد بینی ناشی از سالها خشونت سیاسی را فراموش نکرده اند ولی بتدریج مباحث مربوط به دموکراسی و شیوه ای که رسیدن بیک قانون اساسی مفید و آبرومند را فراهم آورد بحث اصلی دانشجویان و روشنفکران این کشور  است و بسیاری از مردم اوگاندا هم اینک دریافته اند که دموکراسی تجمل یا آرمان صرف نیست بلکه برای توسعه عدالت و اداره کردن صحیح کشور ضرورت دارد.انگلستان در دوران استعمار اوگاندا بدلائل اقتصادی به توسعه جنوب این کشور اقدام نمود ضمن آنکه از شمال کشور بعنوان منبع ذخیره برای سرباز گیری و نیروی کار بهره میبرد و همین امر باعث شد که با قطبی شدن شمال و جنوب این کشور، پس از استقلال شاهد خشونتهای متعددی باشد و طبعا حکومتها نیز همواره از ساده ترین راه یعنی سرکوب بهره میجستند. در سال 1969 اوگاندا تبدیل بیک کشور تک حزبی شد تا بتوانند انتخابات را بر گذار کنند . اما کودتای سرهنگ ایدی امین برگذاری انتخابات تک حزبی را نیز ناکام گذاشت و همه احزاب سیاسی را ممنوع اعلام کرد و پس از معرفی خود بعنوان رئیس جمهور مادام العمر دستور اخراج کلیه تجار آسیائی تبار اوگاندا را که اقتصاد این کشور در دستشان بود صادر نمود و آنگاه به کشتار روشنفکران و ناراضیان سیاسی پرداخت ، تعداد تلفات این دوران سیاه را تا 250000 نفر گزارش کرده اند. اینک حکومت اوگاندا در دست "جنبش مقاومت " است ولی به برخی از رفتارهای این جنبش نیز ایراداتی به ویژه در شیوه انتخابات دو درجه ای (نظیر ایران) وارد است احزاب سیاسی هم در عین حال که قانونا ممنوع نیستند اجازه ندارند آشکارا وارد رقابت انتخاباتی شوند.

 


نقد و نظر () | ۱۳۸٥/۱/۳٠ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته