مقالات سياسي و اجتماعي
صفحه نخست   ::   آرشيو  ::   تماس با من   
 
بذر انديشه آزادی ۳۵۰

مردم جهان چگونه سالار شدند

 

آنگولا یکی از پنج کشور پرتغالی زبان افریقا است.

پرتغالیهااز اواخر قرن پانزدهم به افریقا وارد شدند و

در سال 1975 بدلیل مخالفت عمومی مردم پرتغال

با جنگهای پر هزینه به استقلال دست یافتند .در مقایسه

با سایر کشورهای استعمارگراروپائی ، پرتغالیها در

حکومت استعماری بمردم مستعمرات هیچ نیاموختند.

در مستعمرات پرتغال فقط دو یا سه حقوقدان وپنج یا

شش پزشک بومی یافت میشد.

پس از استقلال ابتدا آنگولا خود را مارکسیست-لنینیست

خواند و شیوه حکومتی اروپای شرقی را پیش گرفت

ولی به فاصله چند ماه جنگهای داخلی خونینی در گرفت

بطوریکه زیر بنای اقتصادی آنگولا به استثنای منابع

نفتی نابود شد و حدود پانصد هزار آنگولائی کشته شدند

ولی عقب نشینی تدریجی نیروها و قطع کمکهای نظامی

خارجی نیروهای متخاصم را مجبور کرد که پای میز

مذاکره بنشینند و همین امر باعث شد که خوسه ادواردو

سانتوس برغم مخالفت اعضای سازش ناپذیر حزب خود

آنگولا را بسمت یک دموکراسی چند حزبی راهبری نماید

و نهایتا خود بسمت رئیس جمهور برگزیده شود. تدوین

قانون اساسی متضمن حفظ آزادیهای بنیادین و نظام چند

حزبی ، داشتن حق اعتصاب ، تضمین استقلال قوه قضائیه

حمایت از مالکیت خصوصی و پذیرش اصل کثرتگرائی

سیاسی باعث شد که آنگولا رسما مارکسیسم- لنینیسم را

کنار نهاده و خط مشی سوسیالیستی دموکراتیک را برگزیند

از سال 1994م که تنشها در این کشور فروکش کرد  ،

دموکراسی در حال گسترش و نهادینه شدن است.

 


نقد و نظر () | ۱۳۸٤/۱۱/۱ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته