مقالات سياسي و اجتماعي
صفحه نخست   ::   آرشيو  ::   تماس با من   
 
نرخ بیکاری در جهان

فهرست کشورها بر پایه نرخ بیکاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
 
پرش به: ناوبری، جستجو
 
نقشه نرخ بیکاری در جهان

فهرست کشورهای مختلف جهان برپایه نرخ بیکاری.

نرخ بیکاری کشورهای حهان[ویرایش]

کشورنرخ بیکاری (%)زمان ثبت اطلاعات
افغانستان افغانستان 35.0 2008[۱]
آلبانی آلبانی 13.75 2009 (Q4)[۲]
الجزایر الجزایر 10.2 2009 (Q4)[۳]
ساموای آمریکا ساموآی آمریکا (ایالات متحده) 29.8 2005[۱]
آندورا آندورا 0.0 2009 (June)[۴]
آنگویلا آنگویلا (بریتانیا) 7.8 2002 (July)[۵]
آنتیگوا و باربودا آنتیگوا و باربودا 11.0 2001[۱]
آرژانتین آرژانتین 7.0 2010 (Q1)[۶]
ارمنستان ارمنستان 7.2 2010 (April)[۷]
آروبا آروبا (هلند) 5.7 2007 [۸]
استرالیا استرالیا 5.2 2010 (May)[۹]
اتریش اتریش 3.9 2010 (June)[۱۰]
جمهوری آذربایجان آذربایجان 6.0 2009 [۱۱]
بحرین بحرین 3.7 2010 (February)[۱۲]
بنگلادش بنگلادش 5.0 2009[۱۳]
باربادوس باربادوس 9.4 2009 (Q4)[۱۴]
بلاروس بلاروس 0.9 2009 (December) [۱۵]
بلژیک بلژیک 8.6 2010 (June)[۱۰]
بلیز بلیز 8.2 2008 (May)[۱۶]
برمودا برمودا 4.5 2009 (May)[۱۷]
پادشاهی بوتان بوتان 4.0 2009[۱۸]
بولیوی بولیوی 7.4 2009 (Q4)[۱۹]
بوسنی و هرزگوین بوسنی و هرزگوین 42.5 2010 (April) [۲۰]
بوتسوانا بوتسوانا 7.5 2007[۱]
برزیل برزیل 7.3 2010 (April)[۲۱]
جزایر ویرجین انگلستان جزایر ویرجین بریتانیا (بریتانیا) 3.1 2007[۲۲]
برونئی برونئی 3.7 2008[۱]
بلغارستان بلغارستان 9.7 2010 (June)[۱۰]
میانمار برمه 4.9 2009[۱]
کامبوج کامبوج 1.68 2008[۲۳]
کامرون کامرون 4.4 (underemployment - 75.8) 30.0[۱](CIA estimate) 2005[۲۴]
کانادا کانادا 7.9 2010 (June)[۲۵]
جزایر قناری جزایر قناری 27.68 2010 (Q1)[۲۶]
کیپ ورد کیپ ورد 13.1 2010 (May)[۲۷]
جزایر کیمن جزایر کیمن (بریتانیا) 4.0 (5.5 - 2010 estimate)[۲۸] 2008 [۲۹]
جمهوری آفریقای مرکزی جمهوری آفریقای مرکزی 8.0 2001[۱]
شیلی شیلی 8.6 2010 (April)[۳۰]
چین جمهوری خلق چین 4.3 2009 (September)[۱]
جزایر کوکوس جزایر کوکوس (استرالیا) 60.0 2000[۱]
کلمبیا کلمبیا 12.2 2010 (April)[۳۱]
کومور کومور 20.0 1996[۱]
جزایر کوک جزایر کوک (زلاند نو) 13.1 2001[۳۲]
کاستاریکا کاستاریکا 7.8 2009 (October)[۳۳]
کرواسی کرواسی 9.3 2010 (April)[۱۰]
کوبا کوبا 1.6 2009[۱]
قبرس قبرس 7.3 2010 (June)[۱۰]
جمهوری چک جمهوری چک 7.4 2010 (June)[۱۰]
دانمارک دانمارک 6.6 2010 (June)[۱۰]
جیبوتی جیبوتی 59.0 2007[۱]
دومینیکا دومونیکا 23.0 2000[۱]
جمهوری دومینیکن جمهوری دومونیکن 14.4 2010 (April)[۳۴]
تیمور شرقی تیمور شرقی 20.0 2006
اکوادور اکوادور 7.7 2010 (Q2)[۱۹]
مصر مصر 9.4 2009 (Q4)[۳۵][۱۹]
السالوادور السالوادور 7.2 2009[۱]
گینه استوایی گینه استوایی 30.0 1998[۱]
استونی استونی 19.8 2010 (May)[۳۶]
اتحادیه اروپا اتحادیه اروپا 9.7 2010 (April)[۳۷]
جزایر فارو جزایر فارو (دانمارک) 5.9 2010 (May) [۳۸]
فیجی فیجی 8.6 2007[۳۹][۴۰]
فنلاند فنلاند 8.5 2010 (June)[۱۰]
فرانسه فرانسه 10 2010 (June)[۱۰]
پولی‌نزی فرانسه پلی‌نزی فرانسه (فرانسه) 11.7 2007[۴۱]
گابون گابون 21.0 2006[۱]
نوار غزه نوار غزه 33.9 2010 (March)[۴۲]
گرجستان گرجستان 16.9 2009[۴۳]
آلمان آلمان 7.0 2010 (June)[۱۰]
غنا غنا 3.6 2008 (September)[۴۴]
جبل طارق جبل طارق (بریتانیا) 3.3 2005[۴۵]
یونان یونان 11 2010 (March)[۱۰]
گرینلند گیریلند (دانمارک) 7.8 2009[۴۶]
گرنادا گرنادا 24.5 2009 (June)[۴۷]
گوآم گوآم (ایالات متحده) 9.3 2009 (September)[۴۸]
گواتمالا گوآتمالا 3.2 2005[۱]
گرنزی گرنزی (برتیانیا) 1.6 2010 (March)[۴۹]
گویان گویان 9.0 2009 (July)[۵۰]
هندوراس هندوراس 27.8 2007
هنگ کنگ هنگ کنگ 4.6 2010 (May)[۵۱]
مجارستان مجارستان 10.4 2010 (June)[۵۲][۵۳]
ایسلند آیسلند 7.6 2010 (June)[۵۴][۵۵]
هند هندوستان 10.7 2009[۱]
اندونزی اندونزی 7.14 2010 (February)[۵۶]
ایران ایران 11.3 2009 (Q3)[۱۹]
عراق عراق 18.0 2009 (February)[۵۷]
جمهوری ایرلند ایرلند 13.3 2010 (June)[۱۰]
جزیره من جزیره من 1.9 2010 (May)[۵۸]
اسرائیل اسرائیل 6.5 2010 (May)[۵۹]
ایتالیا ایتالیا 8.5 2010 (June)[۶۰]
جامائیکا جامائیکا 11.3 2009 (July)[۶۱]
ژاپن ژاپن 5.2 2010 (May)[۶۲]
جرسی جرسی (بریتانیا) 2.7 2009 (July)[۶۳]
اردن اردن 12.2 2010 (Q2)[۶۴]
قزاقستان قزاقستان 6.1 2010 (May)[۶۵]
کنیا کنیا 40.0 2009[۶۶]
کیریباتی کیریباتی 38.2 2006[۶۷]
کویت کویت 1.5 2008 (March)[۶۸]
قرقیزستان قرقیزستان 8.2 2008 [۶۹][۷۰]
لائوس لائوس 2.5 2009[۱]
لتونی لتونی 20.0 2010 (May)[۱۰]
لبنان لبنان 10.0 2009 (July)[۷۱]
لسوتو لسوتو 22.7 2008[۷۲]
لیبریا لیبریا 85.0;[۷۳] 88% among young Liberians[۷۴] 2009 (July)
لیبی لیبی 13.0 2005 (May)[۷۵]
لیختن‌اشتاین لیختن‌اشتاین 1.5 2007 (December)[۱]
لیتوانی لیتوانی 17.4 2010 (April)[۱۰]
لوکزامبورگ لوکزامبورگ 5.3 2010 (June)[۱۰]
ماکائو ماکائو (China) 3.0 2010 (April)[۷۶]
مقدونیه جمهوری مقدونیه 32.2 2009 [۷۷]
مالزی مالزی 3.2 2010 (April)[۷۸]
مالی مالی 30.0 2004[۱]
مالت مالت 6.5 2010 (June)[۱۰]
جزایر مارشال جزایر مارشال 30.9 1999[۷۹]
موریتانی موریتانی 30.0 2008[۱]
موریس موریس 8.4 2010 (Q1) [۸۰]
مایوت مایوت (فرانسه) 25.4 2005[۱]
مکزیک مکزیک 5.5 2010 (April)[۵۲]
ایالات فدرال میکرونزی ایالات فدرال میکرونزی 22.0 2000[۸۱]
مولداوی مولداوی 9.1 2010 (Q1)[۸۲]
موناکو موناکو 0.0 2005[۱]
مغولستان مغولستان 12.2 2010 (Q1)[۸۳]
مونته‌نگرو مونته‌نگرو 20.3 2009 (Q4)[۸۴]
مونتسرات مونتسرات (بریتانیا) 6.0 1998[۱]
مراکش مراکش 10.0 2010 (Q1) [۸۵][۸۶]
موزامبیک موزامبیک 60.0 2009
نامیبیا نامیبیا 51.2 2008[۱]
نائورو نائورو 90.0 2004[۱]
نپال نپال 46.0 2008[۱]
هلند هلند 4.4 2010 (June)[۸۷]
آنتیل هلند آنتیل هلند (هلند) 10.0 2008[۸۸]
کالدونیای جدید کالدونیای جدید (فرانسه) 17.1 2004[۱]
نیوزیلند نیوزیلند 6.0 2010 (March)[۸۹]
نیکاراگوئه نیکاراگوئه 5.9 2009[۱]
نیجریه نیجریه 19.7 2009 (March)[۹۰]
نیووی نیووی (نیوزیلند) 10.7 2006 [۹۱]
جزایر ماریانای شمالی جزایر ماریانای شمالی (ایالات متحده آمریکا) 8.0 2005 est. [۹۲]
نروژ نروژ 3.5 2010 (April)[۱۰]
عمان عمان 15.0 2004[۱]
پاکستان پاکستان 5.2 (official) 15.2 (estimate[۱]) 2008[۹۳]
پالائو پالائو 4.2 2005[۱]
پاناما پاناما 7.1 2009[۱]
پاپوآ گینه نو پاپوآ گینه نو 1.8 2004[۱]
پاراگوئه پاراگوئه 7.9 2009[۱]
پرو پرو 7.7 2010 (May)[۹۴]
فیلیپین فیلیپین 8.0 2010 (April) [۹۵]
لهستان لهستان 9.6 2010 (June))[۱۰]
پرتغال پرتغال 10.8 2010 (June)[۱۰]
پورتوریکو پورتوریکو (ایالات متحده آمریکا) 16.1 2010 (July)[۹۶]
قطر قطر 0.5 2009[۱]
رومانی رومانی 8.36 2010 (March)[۱۰]
روسیه روسیه 9.2 2010 (January)[۹۷][۹۸]
سینت هلینا سینت هلینا (بریتانیا) 14.0 1998[۱]
سنت کیتس و نویس سنت کیتس و نویس 4.5 1997[۱]
سنت لوسیا سنت لوسیا 15.7 2006[۹۹]
سنت پیر و ماژلان سن پیر و میکلن (فرانسه) 10.3 1999[۱]
سنت وینسنت و گرنادین‌ها سنت وینسنت و گرنادین‌ها 18.0 2009 (June)[۴۷]
سن مارینو سن مارینو 3.1 2008[۱]
عربستان سعودی عربستان سعودی 11.6 2009 (amongst males)[۱۰۰]
سنگال سنگال 48.0;[نیازمند منبع] 30% among adults aged 24 and under[۷۴] 2007
صربستان صربستان 16.1 2009[۱۰۱]
سنگاپور سنگاپور 2.2 2010 (March)[۱۰۲]
اسلواکی اسلواکی 15 2010 (June))[۱۰]
اسلوونی اسلوونی 7 2010 (June)[۱۰]
آفریقای جنوبی آفریقای جنوبی 25.3 2010 (Q2)[۱۰۳]
کره جنوبی کره جنوبی 3.7 2010 (April)[۵۲]
اسپانیا اسپانیا 20.05 2010 (Q1)[۱۰۴]
سری‌لانکا سری‌لانکا 5.9 2009 (Q3)[۱۰۵]
سودان سودان 18.7 2002[۱]
سورینام سورینام 9.5 2004[۱]
سوازیلند سوازیلند 40.6 2007[۱۰۶]
سوئد سوئد 9.3 2010 (April)[۵۲]
سوئیس سوئیس 4.0 2010 (May)[۱۰۷]
سوریه سوریه 9.2 2009[۱]
تایوان تایوان (تایوان) 5.14 2010 (May)[۱۰۸]
تاجیکستان تاجیکستان 60.0 2008 (August)[۱۰۹]
تایلند تایلند 1.2 2009 (September)[۱۱۰]
باهاما باهاما 12.6 2009 (September)[۱۱۱]
تونگا تونگا 1.1 2006[۱۱۲]
ترینیداد و توباگو ترینیداد و توباگو 5.8 2009 (Q3)[۱۹]
تونس تونس 13.3 2009[۱۱۳]
ترکیه ترکیه 11.4 2010 (May)[۱۰]
ترکمنستان ترکمنستان 70.0 2008 (November)[۱۱۴]
جزایر تورکس و کایکوس جزایر تورکس و کایکوس (بریتانیا) 5.4 2007[۱۱۵]
اوکراین اوکراین 9.2 2009 (December)[۱۹]
امارات متحده عربی امارات متحده عربی 12.7 2008[۱۱۶]
بریتانیا بریتانیا 7.8 2010 (May)[۱۱۷]
ایالات متحده آمریکا ایالات متحده آمریکا 9.5 2010 (June)[۱۱۸]
اروگوئه اروگوئه 6.9 2010 (April)[۱۱۹]
ازبکستان ازبکستان 8.0 2008 (December)[۱۲۰]
وانواتو وانواتو 78.21 1999[۱۲۱]
ونزوئلا ونزوئلا 8.2 2010 (April)[۱۲۲]
ویتنام ویتنام 2.9 2009 (April)[۱]
جزایر ویرجین ایالات متحده جزایر ویرجین (ایالات متحده آمریکا) 7.9 2010 (April)[۱۲۳]
والیس و فوتونا والیس و فوتونا (فرانسه) 12.2 2008[۱۲۴]
کرانه باختری رود اردن کرانه باختری رود اردن 16.5 2010 (March)[۴۲]
یمن یمن 35.0 2009 (June)[۱۲۵]
زامبیا زامبیا 16.0 2005[۱۲۶]
زیمباوه زیمبابوه 95.0 2009 (June)[۱۲۷]


نقد و نظر () | ۱۳٩۳/۸/٢٤ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته

تاثیر فرهنگ بر افراط گرائی

تونی بلر: در نبرد عقاید، با افراطی گرایی مبارزه کنید

در هفته های گذشته شاهد تغییر محسوسی در واکنش جهانی به رخداد های عراق و سوریه بوده‌ایم. اکنون بیش از چهل کشور به رهبری آمریکا برای مبارزه با معضل دولت اسلامی (داعش) با هم ائتلاف کرده‌اند. این یک تصمیم منطقی است ولی کافی نیست.

چرا که مسئله فراتر از گروه های تروریستی مانند داعش، بوکو حرام یا الشباب است. مشکل اساسی، اسلام گرایی رادیکال است و از این رو تشخیص ماهیت کلی و گستره این معضل ضروری است. همچنین از طریق تجزیه و تحلیل است که می توان برای حل و فصل آن تدبیری اندیشید.

ماه گذشته من مجموعه ای از اصول هفتگانه ای را مطرح کردم که به باور من به درک مسئله کمک و از این راهکار حمایت می کند. واکنش‌ها به آن مقاله هر بار به بحث بر سر مداخله ختم شده است.

بدون شک برای مقابله با گروهی مانند داعش باید متوسل به زور شد. داعش از افرادی تشکیل شده که بدون تردید می جنگند، بی رحمانه می کشند و بدون پشیمانی می میرند. اما در تحلیلی که ارائه می شود پرسش اساسی که رهبران با آن روبرو هستند نادیده گرفته شده است: چگونه می توان علاوه بر مختل کردن اقدامات افراط گرایان، طرز فکر آنها را نیز برانداخت.

چرا که مادامی که در برخورد با گروهی مانند داعش ما به مقابله با دلایل وجودی آن‌ها نپردازیم، گروه دیگری به سرعت به وجود می آید که جای آن را بگیرد. به منظور مبارزه با ایدئولوژی آن که در طولانی مدت منحرف و وخیم تر شده، درنظر گرفتن آموزش به عنوان یک موضوع امنیتی ضروری است.

مطرح شدنِ به ندرت این مسئله در بحث اسلام گرایی افراطی، نه تنها گیج کننده بلکه هشدار دهنده نیز است. چرا که همه روزه به بیش از ده ها میلیون کودک در دنیا، در مدرسه های رسمی و یا مراکز غیر رسمی، نگرشی خصمانه نسبت به باور های مختلف در دنیا آموزش داده می شود.

جهان بینی ها

جهان بینی گروه هایی مانند دولت اسلامی، به کمک شبکه های عظیم سرمایه گذاری و سازماندهی که بعضی از آنها در خاور میانه قرار دارند و بقیه به طور محلی پرورانده می شوند، به جهان رسماً اعلام و گرویدن به آن ترویج و توصیه می‌شود. این مکان های پرورش افراطی گرایی، به طور خاص به صادرات آموزش های وهابیت سلفی می پردازند که بر آموزش اسلام در سراسر جهان تاثیر بسزایی دارد.

من نمی گویم که آنها به جوانان یاد می دهند که افراط گرا باشند. اطمینان دارم که بیشتر آنها این کار را نمی کنند. ولی به جوانان آموزش می دهند که جای خود را در طیفی از جهان بینی که در بخش‌هایی از جهان اسلام عمیقاً ریشه دوانده باز کنند. آنها نگرشی به دنیا را آموزش می دهند که ذهن های جوان و خام را منحرف کند و آنها را در موضع تنش با مردمی که متفاوت فکر می کنند قرار دهد.

چالش پیش روی ما این است که به جوانانی که در برابر فریبندگی تروریست ها آسیب پذیرند، نشان دهیم که مسیر بهتری برای شنیده شدن صدایشان وجود دارد و اینکه، تنها آینده ای موثر است که در آن افراد با وجود دین و فرهنگ متفاوت با هم برابر باشند.

من از طریق بنیاد ایمان با این مسئله رودررو می شوم. مدرسه های این بنیاد در سی کشور گوناگون مانند پاکستان، ایالات متحده و سنگاپور، در برنامه های آموزشی برای جوانان دوازده تا هفده ساله پیشتاز بوده اند.

جوانان در این مدارس در کلاس هایی شرکت می کنند که به دنبال بالابردن درک آنها از مذاهب و باورهای دیگران، ابعاد هویت و الزامات شهروندی جهانی است. دانش آموزان همچنین در گفتگوهای ویدئویی با مدرسه های دیگر در شبکه جهانی شرکت می کنند و بدین ترتیب جوانان لبنانی و اندونزیایی ارزش های یکدیگر را کشف و بیان می کنند. همچنین با دانش آموزان دیگری در اوکراین و بریتانیا ارتباط برقرار می کنند.

این می تواند تجربه عمیقی برای دانش آموزان باشد. به تازگی از مدرسه ای اسلامی در جاکارتا بازدید کردم که در آن دانش آموزان با دانش آموزان مدرسه ای در هند که عمدتاَ هندو بودند گفتگوی ویدئویی داشتند. با تماشای تعامل این جوانان در باره مسائل چالش برانگیزی مانند مذهب و فرهنگ خودشان، برداشتی کلی از آنچه که از این راه ممکن است به دست آوردم.

"منحرف شدن"

با وجود آنکه این جوانان در کشورهای بسیار متفاوتی زندگی می کردند و مذاهب گوناگونی داشتند، دور هم جمع شده بودند و در یک تجربه مشترک درک بهتری نسبت به یکدیگر پیدا کردند.

پیامدهای چنین تعاملی آشکار و به شدت مثبت است. اما تنها موسساتی مانند بنیاد من و «جامعه تعامل جهانی و صندوق برگشت پذیری» (Global Community Engagement and Resilience Fund) در چنین زمینه ای تلاش می کنند.

ما بیش از صد هزار دانش آموز داریم. این تعداد هنگامی که به انبوه جوانان نگرشی انحصاری و ارتجاعی از مذهب و جهان آموزش داده می شود، کم است. در چارچوب جهانی که مشخصه آن مردمانی است که فرای مرزهای نژادی و فرهنگی با هم آمیخته شده اند، این آموزه ها کاملاً برخلاف آنچه است که آن جوانان برای موفق شدن در قرن بیست و یکم نیاز دارند.

بنابراین مادامی که این موضوع با صداقت و صراحت لازم بررسی نشود، تمامی مبارزات و اقدامات امنیتی بی فایده است. همانطور که پیشتر اشاره کردم، نابخردانه ترین کار این است که به روند منحرف شدن طرز تفکر این نسل بی تفاوت باشیم و هم زمان هزینه های میلیاردی صرف تدارکات امنیتی برای مقابله با تهدیدی بکنیم که خودمان اجازه پیدایش آن را می دهیم.

اهمیت جهانی

هر چه زودتر، این موضوع را باید در گروه ۲۰ و یا هر نشست مناسب دیگری، به عنوان مسئله ای که اهمیت فوری و جهانی دارد مطرح کرد و منشور مشترکی تهیه کرد که توسط همه ملت ها پذیرفته شده و سپس به تایید سازمان ملل برسد. بدین ترتیب تعهد مشترکی ایجاد می شود که بر اساس آن متعهد می شویم که در تمام نظام های آموزشی فایده احترام به مذاهب را آموزش دهیم.

این به معنی پایان مدرسه های دینی نیست و کشورها را وادار نمی کند که به کودکانشان آموزش دهند که تمامی ادیان یکسانند.

کشورهای کاتولیک به کودکانشان فضایل ایمان کاتولیک را تدریس خواهند کرد. کشورهای مسلمان به تعلیم ارزش مسلمان بودن به کودکانشان ادامه خواهند داد. اما لازم است که همگی آموزش بدهیم که باید با مردمی که دینشان با ما متفاوت است برخورد برابر شود و برای ما محترم باشند. همچنین موظفیم آموزه هایی که نفرت و دشمنی می پراکند را ریشه کن کنیم.

چنین چیزی باید یک تعهد جهانی مشترک باشد. مانند اقدام برای ریشه کن کردن نژاد پرستی یا حفاظت از محیط زیست. ملت ها باید برای ترویج احترام و ریشه کن کردن بی احترامی تحت فشار قراربگیرند.

اقداماتی که توسط بنیاد من انجام می شود، نشان می دهد که برنامه هایی که به جوانان درباره "دیگری" آموزش داده می شوذ باعث احترام متقابل می شود.

شواهد بسیاری نشان می دهد که این برنامه ها موثرند. ما احتیاج داریم که بر اساس آن عمل کنیم. باید بذر این نگرش را آنقدر به طور گسترده بیافشانیم تا ریشه بدهد و رشد بی رویه علف هرز گمراهی مهار شود.


نقد و نظر () | ۱۳٩۳/۸/٤ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته