مقالات سياسي و اجتماعي
صفحه نخست   ::   آرشيو  ::   تماس با من   
 
ادبیات آزادی

آزادی بیش از همه ازدست کسانی ضربه میخورد که برای نیل به آن کوتاه ترین راه را انتخاب میکنند و سریعترین مرکب را.

                                                                      چه گوارا


نقد و نظر () | ۱۳٩۱/٥/٢٤ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته

ادبیات آزادی

فردریک کبیر که از سال 1740 تا 1786 بر کشور آلمان حکومت می کرد معتقدبه آزادی اندیشه بود و رشد فکری مردم را در گرو آن می دانست. او یک روزسوار بر اسب با همراهانش از یکی از خیابان های برلین می گذشت، گروهی ازمخالفان اعلامیه تند و تیزی علیه او بر دیوار چسبانده بودند. فردریک آنرا به دقت خواند و گفت: “بی انصافها چقدر اعلامیه را بالا چسبانده اند ماکه سوار اسب هستیم آن را به راحتی خواندیم ولی افراد پیاده برای خواندنش به زحمت می افتند. آن را بکنید و پایین تر بچسبانید تا راحت تر خوانده شود”. یکی از همراهان با حیرت گفت: “اما این اعلامیه بر ضدشما و اساس امپراتوری است”. فردریک با خنده پاسخ داد: “اگر حکومت ماواقعا به مردم ظلم کرده و آنقدر بی ثبات است که با یک اعلامیه چند خطی ساقط شود همان بهتر که زودتر برود و حکومت بهتری جای آن را بگیرد، امااگر حکومت ما بر اساس قانون و نیک خواهی و عدالت اجتماعی و آزادی بیان وقلم است مسلم بدانید آنقدر ثبات و استحکام دارد که با یک اعلامیه از پانیفتد.


نقد و نظر () | ۱۳٩۱/٥/٢۳ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته

بیماریهای بد خیم سیاسی

بیماریهای بدخیم سیاسی

هم اینک شاهد شیوع بیماری های مهلکی در منطقه هستیم که بدلیل

تاخیر در شناخت و معرفی ویروس خطرناکش گریبان دیکتاتورها را

گرفته ، برای عبرت بقیه حکومتگران به معرفی نشانه های آشکار

این مرض بدخیم میپردازیم :

1 – حکومتهای مادام العمر

2- حکومتهای موروثی

3 – حکومتهای متمرکز


نقد و نظر () | ۱۳٩۱/٥/٢٠ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته

تئوری دومینو

Domino Theory / تئوری دومینو

                                         

تئوری دومینو یک تئوری سیاست خارجی است که بوسیله ایالات متحده دنبال شد و احتمال میداد که اگر یک کشور منطقه، زیر نفوذ کمونیسم قرار گیرد، کشورهای مجاور هم، اثر دومینو را دنبال میکنند، یعنی مثل مهره های بازی دومینو، یکی پس از دیگری سقوط خواهند کرد.

آتشی که محمد بوعزیزی، فروشنده دورگرد تونسی با به آتش کشیدن خود ایجاد کرد کشور به کشور، پیش می رود وهمه حاکمان خودکامه را در بر می گیرد. به نظر می رسد مشکلات انباشت شده در خاورمیانه نظیر حقوق سرکوب شده زنان، در آمدهای هنگفت ناشی ازفروش نفت خام و سایر سوختهای فسیلی، باورهای نهادینه شده ناشی از الهیات اسلامی انبار باروتی ساخته اند که آتش استبداد به آسانی فرو نمی نشیند مگر  به تغییرات در کل خاورمیانه بیانجامید. از این رو باید منتظر چهره کاملا جدیدی از خاورمیانه در سالهای آینده باشیم.

اینک بدنبال بن علی در تونس ،مبارک در مصر ،لوران باگبو در ساحل عاج ،علی عبدالله صالح در یمن ، معمر قذافی در لیبی نوبت بشار اسد در سوریه فرارسیده تا مهره های بازی دومینو در آفریقا،خاور میانه و سرانجام قفقاز و آسیای میانه ،سایر دیکتاتورهای قرن حاضر یکی پس از دیگری سقوط کنند .

پدیده ارزشمند دموکراسی و رعایت حقوق بشر در مغرب زمین از ریشه های قوی تاریخی و فرهنگی ، مای ه میگیرد حال آنکه ملل منطقه ما یا بکلی فاقد چنین ریشه های تاریخی و فرهنگی هستند و یا استناد به منشور کورش کبیر و شاهنامه فردوسی ، فقط استثنائی است بر قاعده استبداد و خودکامگی شرقی !

هم اکنون خاور میانه، قفقاز،آسیای میانه و آفریقا تبدیل به انبار باروت دنیا شده است .از ترویج شرم آور نفرت فرهنگی تا دپوی سلاحهای کشتار جمعی،از فقر و فلاکت گسترده تا ثروت و فساد بی پایان، از تابلوی پر کشش مردم سالاری و دموکراسی تاحضور و توالی انواع استبداد و اختناق مطلق دینی ومذهبی و نظامی نه تنها این منطقه که جهان را به بحران کشیده است .

۴ کشور ایران، عربستان، مصرو ترکیه مهم ترین و تاثیرگذارترین کشورهای اسلامی در خاورمیانه و منطقه هستند. هر یک از این چهار کشورعلاوه بر تفاوت هایی که در شکل و ماهیت حکومتی دارند دارای ایده و دیدگاهی کاملا متفاوت در مورد خاورمیانه هستند و بالطبع استراتژیهای کاملا متفاوتی دارند. ترکیه مدل جدیدی از دموکراسی اسلامی در منطقه را به نمایش می گذارد و به دنبال این است که این مدل را به عنوان مدل مطلوب در میان کشورهای اسلامی و جنبشها معرفی کند ضمن اینکه غرب نیز از الگوی ترکیه حمایت می کند. به نظر می رسد ترکیه تا حدی موفق هم بوده است. اسماعیل هنیه و راشد الغنوشی نیز از ترکیه به عنوان مدلی مطلوب نام بردند.

بهبود دردهای منطقه ای به وسعت و قدمت این سامان به تنهائی از عهده هیچ ملتی ساخته نیست مگر آنکه جوانان دست به دست یکدیگر دهند و با تقسیم این بار سنگین ،کمر راست کنیم.

شاید هنوز بتوان بلوغ سیاسی مردم را جشن گرفت .

شاید هنوز برای حذف کامل نظارت منحوس استصوابی و جایگزینی آن با نظارت معقول و منطقی احزاب دیر نشده باشد.

شاید هنوز بتوان بجای مجلس بخواب فرو رفته خبرگان ،مجلس موسسانی ضروری و  اصلاحگر  و استیضاح کننده ایجاد کرد .

شاید هنوز بتوان موزائیک رنگارنگ جامعه ایرانی را از زنگار های تیره و تار غبار  خود بینی و خود خواهی و خودکامگی زدود .

شاید هنوز بتوان با حذف حکومت مادام العمر ، زمان محدود و مشخصی تعیین نمود و آرزوی مرگ احدی را ننمود .

شاید هنوز بتوان فرمولی نرم ارائه داد که اصل تفکیک قوای حکومتی به تجمیع  دوباره آن نینجامد.

شاید هنوز بتوان با اجرای کامل اصول 19  تا  42 فصل سوم قانون اساسی از تجاوز و تخطی به حقوق قانونی مردم ایران جلوگیری کرد !             هرمز ممیزی


نقد و نظر () | ۱۳٩۱/٥/٧ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته

دشمن شناسی

کشورهائی که در مسیر تردد جهانی قرار گرفته اند احتمالا با یکدیگر برخورد بیشتری

داشته و برای جلوگیری از برخورد باید سعه صدر بیشتری از خود بروز دهند. ایران نیز از

چنین ویژگیهائی برخوردار است زیرا نزدیکترین راه عبور کالا و مسافر آسیای میانه ، قفقاز

و همسایگان عرب خلیج فارس از طریق ایران میگذرد اما عمده اختلافات ما با همسایگان

نه بر سر تردد کالا و مسافر که ناشی از نفوذ ابرقدرتها در منطقه است .حضور قدرتهائی

نظیر روسیه و آمریکا با ابعاد نظامی و استراتژیک به ما هشدار میدهد در شناسائی و

انتخاب دوست و دشمن دقت کافی به خرج دهیم و بی جهت همسایگانی را که عاقلانه

تر از ما میاندیشند از خود نرنجانیم . سیر تحولات تاریخی نشان میدهد که روسیه هیچگاه

همسایه خوبی برای ما نبوده و زیانهای بزرگ و کمر شکنی را به ایران تحمیل کرده است.

بارها به مرزهای ایران هجوم آورده و زیانهای بسیاری بما تحمیل کرده و بخشهای آبادی را

از ایران جدا کرده که سمرقند و بخارا و هفده شهر قفقاز نمونه های برجسته ای از زیاده

طلبی روسها و زیان رسانی آنها به ایران بوده است . پس از جنگ دوم جهانی

  کشورهای اشغالگر بجز روسها ایران را ترک نمودند اما روسها از احزب جدائی طلب دموکرات آذربایجان و کردستان حمایت نموده در این مناطق اقدام به تاسیس دولتهای

دست نشانده نمودند و با حضور ظالمانه خود به تاسیس حزب توده یاری رسانده و

 پرداخت بدهیهای دوران جنگ بابت استفاده از راه آهن و دریافتهای نقدی از دولت ایران را

که بالغ بر یازده تن طلا میشد برغم درخواست زنده یاد دکتر محمد مصدق به بعد از

کودتای 28 مرداد 32 موکول کردند.

در سالهای اخیر نیز برغم عقد قرارداد برای فروش موشکهای اس سیصد از تحویل آن به ایران خودداری نمود و نیروگاه پر هزینه اتمی بوشهر را به بهانه های گوناگون هنوز به شبکه برق رسانی کشور متصل ننموده اند. در زمینه غنی سازی اورانیوم نیز تا بحال. در شورای امنیت سازمان ملل متحد چهار قطعنامه تحریمی علیه ایران را تائید کرده اند .


نقد و نظر () | ۱۳٩۱/٥/٥ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته

سوریه در یک نگاه نقل از بی بی سی

تاریخچه در یک نگاه رهبران رسانه‌ها.سوریه که زمانی مرکز امپراتوری اسلامی بود، قلمروی است که در گذشته مورد تهاجم و اشغال تقریبا همه قدرتهای بزرگ قرار گرفته است، از جمله رومی‌ها ، مغولها ،صلیبیون و ترکها. سوریه کشوری است با جلگه های حاصلخیز، صحرا و کوهستان که در آن گروههای نژادی و مذهبی گوناگونی از قبیل کردها، ارمنی ها، آسوری ها، شیعیان علوی و دروزی ها زندگی می کنند. اما اعراب سنی بخش اعظم جمعیت را تشکیل می دهند. سوریه کنونی در سال ۱۹۴۶ استقلال خود را از فرانسه بدست آورد. اما در پی آن، به ویژه به دلیل منافع متضاد گروههای مختلف در جامعه، شاهد دورانی از بی ثباتی سیاسی بود. سوریه و مصر برای مدت کوتاهی (۶۱-۱۹۵۸) در دوران ریاست جمهوری جمال عبدالناصر در مصر، اتحادیه ای را تشکیل دادند. ولی با وقوع یک کودتای نظامی، سوریه مجددا راه استقلال کامل را در پی گرفت. در سال ۱۹۶۳ حزب پان عرب بعث، که تحت کنترل علوی‌ها است، قدرت را به دست گرفت و تا به امروز در کشور حکمرانی می کند. حکومت بعثی، به ویژه در دوران حافظ اسد، در عرصه داخلی با حکمرانی اقتدارگرایانه و در عرصه بین المللی با سیاستی شدیدا ضد اسرائیلی توصیف شده است. در سال ۲۰۰۵ و پس از ترور رفیق حریری نخست وزیر لبنان، سوریه به شدت از سوی جامعه بین المللی تحت فشار قرار گرفت تا ارتش خود را از لبنان خارج کند. گزارش سازمان ملل متحد مقامات سوری و سیاستمداران لبنانی تحت حمایت سوریه را به دخالت در این ترور متهم کرد. حکومت سوریه این اتهام را رد می کند. در داخل کشور حکومت بعث هرگونه مخالفتی را به شدت سرکوب می کند. گمان می رود که در سال ۱۹۸۲ هزاران نفر در سرکوب قیام اخوان مسلمین در شهر حما، کشته شده باشند. پس از مرگ حافظ اسد در سال ۲۰۰۰ فضای سیاسی در سوریه اندکی بازتر شد و در نتیجه دهها زندانی سیاسی آزاد شدند. اما تضمین حداقل آزادی های سیاسی و تعدیل کنترل مطلق حکومت بر اقتصاد هنوز عملی نشده است. در عرصه جهانی انزوای حکومت سوریه رو به افزایش بوده و در سالهای اخیر به اتهام حمایت از شورشیان در عراق به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است. در مقابل سوریه دولت آمریکا را متهم می کند که در تلاش برای سرنگون کردن حکومت این کشور است. سوریه یکی از دشمنان اصلی اسرائیل است و از چند گروه تندرو که با اسرائیل می جنگند حمایت می کند. در ماههای اخیر نشانه هایی از انجام مذاکرات غیر مسقیم بین دو کشور و با میانجیگری ترکیه به چشم می خورد. دور قبلی مذاکرات بین این دو کشور در سال ۲۰۰۰ و به خاطر اختلاف بر سر خط مرزی در بلندی های جولان به شکست انجامید.


نقد و نظر () | ۱۳٩۱/٥/٢ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته

لیبی نقل از وبسایت بی بی سی

تاریخچه

لیبی با ذخایر نفتی غنی، کشوری است در سواحل جنوبی دریای مدیترانه که بیشتر مساحت آن را بیابان پوشانده است. این کشور دارای تاریخی کهن است اما در دوران معاصر اشتهار آن بیشتر به خاطر حضور سرهنگ معمر قذافی رهبر نامتعادل آن بوده است که ۴۲ سال بر این کشور حکمرانی کرد.

حکومت استبدادی سرهنگ قذافی پس از شش ماه قیام مردمی و در پی آن جنگ داخلی سرانجام در ۲۰۱۱ به پایان رسید.

شورای ملی انتقالی که از درون نیروهای شورشی پدید آمد، اکنون اداره دولت این کشور را بر عهده دارد و عهد کرده است که لیبی را به کشوری تکثرگرا و دمکراتیک تبدیل کند.

لیبی یکی از مستعمره های سابق امپراتوری روم شاهد کشورگشایی امپراتوری بیزانس، اعراب، ترک های عثمانی و ایتالیایی ها در دوران معاصر بوده است. لیبی در سال ۱۹۵۱ به استقلال دست یافت.

با اکتشاف نفت در سال ۱۹۵۹، لیبی - که در آن زمان کشوری پادشاهی تحت فرمانروایی رهبر صوفیان سنوسی بود - به کشوری ثروتمند تبدیل شد.

ده سال پس از استقلال، در سال ۱۹۶۹، سرهنگ قذافی از طریق کودتایی نظامی و براندازی شاه ادریس به قدرت رسید و به این ترتیب فصلی پر تحول و جدید در تاریخ لیبی آغاز شد.

سرهنگ قذافی در ابتدا تحت تاثیر اندیشه های جمال عبدالناصر، رئیس جمهور وقت مصر، با ترکیبی از نگرش ملی گرایی عربی و سوسیالیسم تلاش کرد با سیستم حکومتی وی برابری کند. اما دیری نگذشت که به شیوه های حکومتی به شدت غیر متداول متوسل شد.

در پی برخوردهای خشونت‌آمیز دولت با قیام مردمی، جهان یک بار دیگر در مقابل دولت لیبی قرار گرفت

قذافی با تشریح اندیشه های خود در "کتاب سبز" تلاش کرد تا جایگزینی برای کمونیسم و کاپیتالیسم ارائه دهد. وی سیستم جدید حکومتی را "جماهیریه" نامید و جمهوری عربی لیبی را به "جماهیر عربی سوسیالیستی خلق عظیم لیبی" تغییر داد.

در نظام سیاسی جدید، در ظاهر نظام دمکراسی مستقیم حاکم بود که در آن قدرت در دست کمیته های مردمی بود و مردم مستقیما و بدون واسطه و انتخاب نماینده و وجود احزاب سیاسی در تصمیم‌گیری‌های دولت سهیم بودند.

اما در عمل قدرت سرهنگ قذافی مطلق بود و از طریق "کمیته های انقلابی" متشکل از هواداران رژیم اعمال می شد.

بعد از انفجار هواپیمای پان آم (پان آمریکن) بر فراز شهر لاکربی در اسکاتلند در سال ۱۹۸۸، که لیبی از سوی آمریکا مسئول این بمب گذاری معرفی شد، رژیم قذافی از سوی مجامع بین المللی طرد شد.

اما در سال ۲۰۰۳ رژیم قذافی با پذیرفتن رسمی مسئولیت این بمب گذاری، پرداخت غرامت به بازماندگان و تحویل دو تن از مظنونان که یکی از آنها با نام عبدالباسط المقراحی به دست داشتن در این حمله محکوم شد، اعتبار تازه ای پیدا کرد. سازمان ملل متحد متعاقبا تحریم ها علیه لیبی را لغو کرد.

اما در سال ۲۰۱۱ با برخوردهای خونین و خشونت‌آمیز دولت با قیام مردمی که با الهام از شورش ها در جهان عرب شکل گرفته بود، جهان یک بار دیگر در مقابل دولت لیبی قرار گرفت.

با وجود ذخایر عظیم نفت و گاز، اقتصاد لیبی همچنان توسعه نیافته است

شورای امنیت سازمان ملل با صدور قطعنامه ای به منظور حفظ جان شهروندان غیر نظامی به عملیات هوایی ناتو در لیبی رای مثبت داد.

سرانجام پس از ماه ها کشمکش، در اوت ۲۰۱۱ شورشیان، طرابلس را تحت تصرف خود در آورده و چند هفته بعد سرهنگ قذافی در طی حمله ای به آخرین مخفیگاهش، کشته شد.

شورای ملی انتقالی و دولت موقت لیبی اکنون با چالش دشوار استقرار ثبات روبروست. خلع سلاح نیروهای شورشی، احیای اقتصاد، ایجاد نهادهای مسئول و موظف و اجرای وعده هایی که برای دستیابی به دمکراسی و حاکمیت قانون داده شده است، از جمله این چالش هاست.

شورای ملی انتقالی در اکتبر ۲۰۱۱ اعلام کرد که انتخابات کنگره ملی عمومی را تا ۸ ماه دیگر برگزار خواهد کرد. این نهاد سپس ۶۰ روز فرصت دارد تا دولتی موقت و هیئتی برای تدوین پیش نویس قانون اساسی تعیین کند.

سپس یک همه پرسی برای قانون اساسی اجرا می شود و در صورت تایید، انتخابات سراسری تا شش ماه پس از آن برگزار خواهد شد.


نقد و نظر () | ۱۳٩۱/٥/٢ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته