مقالات سياسي و اجتماعي
صفحه نخست   ::   آرشيو  ::   تماس با من   
 
فردوسی و مصدق

 

بــــــــــــنــــام خداوند جان و خرد

كــــــز ايــــن برتر انديشه بر نگذرد

مـــــــــــــصدق سرشته زنيكي ز مهر           در اين خانه در خفته آن نيك چهر

                                  “خــــــــرد دارد و فرو شرم و نژاد

                                  بـــــــود راد و پيروز و از داد شاد“

وطنــــــــخواهي او چو فردوسي است           حــــــكيمانه ، آزاد و انساني است

                                 “نــــــــگر تا نـــيازي به بيداد دست

                                 نــــــــــــگرداني ايـــوان آباد پست “

تـــــــــــعصب ندارد نه نفرت نه جهل            بـــــجز اينكه خواهد زنا اهل ، اهل

                                 “ بــــــه كردار بد هيچ مگشاي جنگ

                                 بــــــــرانديش از دوده و نام و ننگ“

ز افـــــــــــراط و ويـــرانگري كاسته           ز ديــــــوان لاهه چو حق خواسته

                                 “تـــــرا با جـــهان آفرين است جنگ

                                 كه از چه سيـــاه و سفيد است رنگ“

كـــــــــه نفرت ز ضحاك و افراسياب            ز بــــــــــيداد آنان شود باز تاب

                                 بــــــــــــنه كينه و دورباش از هوا

                                 مــــــــــــــبادا هوا بر تو فرمانروا ”

مــــــــصدق به اشرف كه پتياره بود              چـــــو رفتار رستم به سودابه بود

                                 “ زپــــرده به گيسوي بيرون كشيد

                                 ز تــخـــت بزرگيش در خون كشيد“

مــــــــــصدق ستيزي ز نابخرديست                چـــه نامم من آنرا اگر جهل نيست

                                 “ دريــغ است ايران كه ويران شود

                                 كـــــــــــنام پلنگان و شيران شود “

كـــــــــــمانگير آرش كه در تير شد                  همــــان “فاطمي“ بود و زنجير شد

                                “چـــــــــنان شاه بر گاه هرگز مباد

                                نــــــه آنكس كه گيرد از او نيز ياد“

غـــــــــــزالي كه نوروز تحريم كرد                    بــــــه شهنامه تازيد و پاشيد گرد

 

                               “زيـــــــان كسان از پي سود خويش

                               بـــــــــجوئيد و دين اندر آورد پيش“

مــــــــگر نام فردوسي از يـاد برد                  و يــــــــا ارج او را ز دلها سترد؟

                              “بــــــــه هـر كار با هر كسي داد كن

                               ز يــــــــــــزدان نيكي دهش ياد كن “

جـــــفا ديـــــد فردوسي از غزنوي                    مــــــصدق به زندان شد از پهلوي

                              “كــــــسي كــو گذشت از ره مردمي

                               زديـــــوان شـــمر مشمر از مردمي “

كه فـرزند اين آب و خاك اين دواند                   مــــــــــبادا كه فرزند آري به بند

                             “ســــخن چين و بي دانش و چاره گر

                                 نـــــبايد كـــــــه يــــابند پيشت گذر“

مـــــصدق كه بر دل حكومت نمود                     چـو فردوسي از دل حقيقت سرود

                             “ جـــــهان يــــادگار است و ما رفتني

                               بــــــــــــــه گيتي نماند مگر مردمي “

كـــه اسطوره اند اين دو مرد دلير                    بـه عزت در اوج و به دشمن اسير

                              “ شــــــــكاريم يكسر همه پيش مرگ

                               ســـــــــــر زير تاج و سر زير ترگ“

مــزار دو اسطوره در خـــانه شد                     بـــــــه تمثيل اين خانه ويرانه شد

                             “ كه روزي فراز است و روزي نشيب

                              گــــــــهي شــــاد دارد گهي با نهيب “

ولــــــيكن ســرانجام نامي شدند                       بــــــه عزت در عالم تمامي شدند


نقد و نظر () | ۱۳۸٤/٢/٢٧ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته

بذر انديشه آزادی ۳۰۸

سر زنده به ایرانم

                      با عشق به آبادی!

                                        با عشق به آزادی!

بسته است اگر دستم

                      زخمی است اگرپایم

                                        سنگ است اگر در راه

                                        دور است اگر این راه

                                        دار   است اگر  آنگاه.

خواریست اگر سهمم

                    در دسترسم ار نیست

                                        در پیش و پسم سردیست

                                          مجروح تنم ار  هست

قلبم به تپید ن شاد

                    جسم وطنم آباد!

                                        جان  وطنم  آزاد!

من با قدم  ستوار

                     من با قلم هموار

                                       هر مانع و هر دامی

                                       انگار  کنم    گامی!

با صبر و خلوص و عشق

                     با همت و با خیزش

                                      پرتاب کنم از راه

                                      برخاستنم   آنگاه!

خیزاب اگر باشد

                     امواج تکاپویند

                                     خیزاب همان عشق است

                                     عشق است به آبادی!

                                     عشق است به آزادی!

در عشق تجلی هاست

                   سر زنده ز حامی هاست

زاینده و پر آوا

                  انگیزه ارزشها

                                    در عشق تجلی باد

                                    در عشق به آبادی!

                                    در عشق به آزادی!

 

 

 


نقد و نظر () | ۱۳۸٤/٢/۱ - هرمز ممیزی |لينک به نوشته